Είδος: Ντοκυμαντέρ Γλώσσα: English Υπότιτλοι: - Χρονολογία: - , US Σκηνοθεσία: - Διάρκεια: 53'
One day in 1968, Jane Elliott, a teacher in a small, all-white Iowa town, divided her third-grade class into blue-eyed and brown-eyed groups and gave them a daring lesson in discrimination. This is the story of that lesson, its lasting impact on the children, and its enduring power thirty years later.
Είδος: Ντοκυμαντέρ Γλώσσα: English Υπότιτλοι: Ελληνικά Χρονολογία: 1992 , US Σκηνοθεσία: Ken Musen Διάρκεια: 29'
From Wikipedia, the free encyclopedia
The Stanford prison experiment was a study of the psychological effects of becoming a prisoner or prison guard. The experiment was conducted in 1971 by a team of researchers led by Psychology Professor Philip Zimbardo at Stanford University. Twenty-four undergraduates were selected out of 70 to play the roles of both guards and prisoners and live in a mock prison in the basement of the Stanford psychology building. Those selected were chosen for their lack of psychological issues, crime history, and medical disabilities, in order to obtain a representative sample. Roles were assigned based on a coin toss.[1] Prisoners and guards rapidly adapted to their roles, stepping beyond the boundaries of what had been predicted and leading to dangerous and psychologically damaging situations. One-third of the guards were judged to have exhibited "genuine" sadistic tendencies, while many prisoners were emotionally traumatized and two had to be removed from the experiment early. After being confronted by Christina Maslach, a graduate student in psychology whom he was dating,[2] and realizing that he had been passively allowing unethical acts to be performed under his direct supervision, Zimbardo concluded that both prisoners and guards had become too grossly absorbed in their roles and terminated the experiment after six days.[3] Ethical concerns surrounding the famous experiment often draw comparisons to the Milgram experiment, which was conducted in 1961 at Yale University by Stanley Milgram, Zimbardo's former college friend. Tom Peters and Robert H. Waterman Jr wrote in 1981 that the Milgram experiment and the Stanford prison experiment were frightening in their implications about the danger which lurks in the darker side of human nature.[4]
Conclusions
The Stanford experiment ended on August 20, 1971, only six days after it began instead of the fourteen it was supposed to have lasted. The experiment's result has been argued to demonstrate the impressionability and obedience of people when provided with a legitimizing ideology and social and institutional support. It is also used to illustrate cognitive dissonance theory and the power of authority. In psychology, the results of the experiment are said to support situational attribution of behaviour rather than dispositional attribution. In other words, it seemed the situation caused the participants' behaviour, rather than anything inherent in their individual personalities. In this way, it is compatible with the results of the also-famous Milgram experiment, in which ordinary people fulfilled orders to administer what appeared to be damaging electric shocks to a confederate of the experimenter. Shortly after the study had been completed, there were bloody revolts at both the San Quentin and Attica prison facilities, and Zimbardo reported his findings on the experiment to the U.S. House Committee on the Judiciary.
Guaranteed to stimulate critical thinking and discussion, the film features archival footage, flashbacks, post-experiment interviews with the prisoners and guards, and comparisons with real prisons. It documents the surprise arrests by city police and vividly shows the pathology that developed among participants, forcing the two-week study to be terminated after only 6 days. Viewer-tested previews reveal its value across many high school and college courses and among a variety of community audiences, including correctional, judicial, military, and civic.
Award-winning Well TV contributor Kevin P. Miller explores the ongoing attempts made by multinational pharmaceutical and giant food companies, the World Trade Organization, and the World Health Organization in limiting public access to vitamins, herbs, and other alternative therapies that may not financially benefit anyone but the afflicted. Narrated by acclaimed U.K. actress Dame Judy Dench, We Become Silent follows in the tradition of Miller's previous documentary Let Truth Be the Bias. Released in 1994, Let Truth Be the Bias highlighted the U.S. government's role in silencing the information about the effectiveness of alternative medicines by exposing their role in an armed raid at the office of a holistic MD. As a result of that film, public support was gained for the Dietary Supplement Health Education Act (DSHEA), an act which defended the rights of U.S. consumers to pursue alternative health care. ~ Jason Buchanan, All Movie Guide
To Evilness of Power (Η Βαρβαρότητα της Εξουσίας) είναι μια συρραφή βίντεο σε μορφή ταινίας που παρουσιάζει τις ελευθεριακές ιδέες και αρχές πάνω στα σημερινά προβλήματα της κοινωνίας, αναδεικνύοντας τα ριζικά αίτια αυτών, και τον αντίκτυπο που έχουν, σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο.
Η ταινία απαντά σε ερωτήματα όπως: Γιατί η ιεραρχία είναι η πηγή κάθε κάκου, πόσο στα αλήθεια η δημοκρατία εκφράζει την δημόσια εντολή, πόσο ευάλωτη είναι η φύση του ανθρώπου στους θεσμούς και κατά πόσο επηρεαζόμαστε από αυτούς, γιατί το κέρδος έχει μεγαλύτερη αξία από την ίδια την ζωή, πως οι άνθρωποι κάτω από ομαδικές συνοχές μέσα σε ένα θεσμικό ρολό κάνουν πράγματα που δεν θα έκαναν κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, πως λειτουργούν τα κράτη και γιατί τα μεγάλα κράτη δεν χρειάζονται εξουσιοδότηση, πως οι πολιτικοί προετοιμάζουν το πληθυσμό για πόλεμο, τι είναι κράτος και σε τι χρησιμεύει, πως η ιεραρχία περιορίζει την δημόσια εντολή για να προωθήσει τα συμφέροντα των προνομιούχων, γιατί οι άνθρωποι διαπλάθονται μέσα στον καταναλωτισμό και τι ικανοποιεί αυτός.
Επίσης πως τα αθλητικά είναι ένα παράδειγμα πολιτικής κατήχησης στο σύστημα, η σύνδεση της πολιτικής και του Hollywood, η εικόνα των Αράβων στις ταινίες και πως δικαιολογείται ο πόλεμος μέσα από αυτές, ποια είναι η τακτική της προπαγάνδας στο πολίτικο σύστημα μέσα από την φαινομενική σύγκρουση αριστεράς και δεξιάς, σε τι χρησιμεύει πραγματικά ο εθνικισμός και ποιους επωφελεί, ποιος ο ρόλος των ΜΜΕ στην δημιουργία συναίνεσης και στην λήψη αποφάσεων, πως τα ΜΜΕ επιβάλουν περιορισμό στο πολιτικό και ιδεολογικό σύστημα, τι είναι το μοντέλο προπαγάνδας, ο ρόλος των διανοούμενων στο να επηρεάζουν την κοινωνία, πως τα ΜΜΕ επιβάλουν τον καταναλωτισμό, ποια η ψυχοπάθεια στο άτομο και στις εταιρίες και τι κοινό έχουν, πως μπορεί η τεχνολογία να βοηθήσει το σύνολο της κοινωνίας αντί του κέρδους των προνομιούχων, γιατί η αίσθηση της ταυτότητας δεν βασίζεται στην ιδιοκτησία μας αλλά στο τι πραγματικά είμαστε, ποιος είναι ρόλος της ύπαρξης ιδιοκτησίας, πως η εργασία μπορεί να γίνε από ένα απλό μέσο επιβίωσης η μεγαλύτερη ανάγκη στη ζωή, και τέλος πως μπορεί πραγματικά να επιτύχει ο ελευθεριακός σοσιαλισμός.
Περιέχει ομιλίες των: Noam Chomsky, Murray Bookchin, Erich Fromm, Howard Zinn, Michael Albert, Jonh Zerzan, Michael Parenti, του ψυχολόγου Philip Zimbardo, του φιλοσόφου Mark Kingwell, του συγγραφέα Jack Shaheen, της συγγραφέως Arundhati Roy, του ψυχολόγου Robert Hare και άλλων.
Ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους: εγωιστής και με πολλά ελαττώματα. Μέχρι τα 25 μου έζησα εντελώς ασυνείδητα. Σιγά σιγά όμως άρχισα να ανακαλύπτω ότι η ζωή έχει πολλά παραπάνω να μου προσφέρει. Πήρα την απόφαση ότι έπρεπε να αλλάξω. Δυστυχώς για εμένα ήταν απαραίτητο να αλλάξω και τόπο διαμονής. Έτσι πήρα των ομματιών μου και την έκανα από την Ελλάδα. Εδώ στον νέο τόπο με νέο όνομα και καινούργια ζωή άρχισα να ψάχνω ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ζήσει κανείς ώστε να γίνει πραγματικός άνθρωπος...
Είδος: Ντοκυμαντέρ
