Enemies Of The People is a deeply personal film which, despite its harrowing content, offers a real sense of redemption to those who are both victims and perpetrators of the Khmer Rouge. More than just a labour of love for Thet Sambath, it offers a sense of closure and reconciliation - and serves as a powerful and unique historical document.
Είδος: Ντοκιμαντέρ Γλώσσα: English Υπότιτλοι: Ελληνικά Χρονολογία: 2012, GR Σκηνοθεσία: M. Wiessler Διάρκεια: 40'
Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη. Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.
Το ντοκιμαντέρ είναι ο καρπός της συνεργασίας μεταξύ ECRE, του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και του κινηματογραφιστή Matthias Wiessler, και υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση και τη Μετανάστευση (EPIM).
Μετά από τις ταυτόχρονες πρεμιέρες στις Βρυξέλλες και Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου), το "Πόσο Μακριά Ακόμα;" έχει ήδη παρουσιαστεί σε 2 άλλες προβολές μέχρι στιγμής, στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και στους μαθητές του Δικτύου Οδυσσέας στο Θερινό Σχολείο Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.
Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και οι οικογένειες έχουν, ως επί το πλείστον, ξοδέψει όλες τις οικονομίες τους για το μακρύ ταξίδι τους, το οποίο τους οδήγησε στην Ευρώπη, με τους περισσότερους ανθρώπους να πληρώνουν λαθρεμπόρους να περάσουν τα σύνορα. Μπορούν να βρεθούν σε μεγάλη ένδεια στην Αθήνα, η οποία έχει μόλις 1.000 θέσεις υποδοχής για πάνω από 9.000 αιτούντες άσυλο το 2011 και μόνο. Με καμία ελπίδα να φύγουν από την Ελλάδα νόμιμα και με ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα της ζωής με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στις χώρες τους και σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον γεμάτο από κοινωνικές εντάσεις και με την ξενοφοβία σε άνοδο, μαζεύονται όπου μπορούν και περιμένουν ελπίζοντας να βρούνε έναν τρόπο να φύγουν.
Το 'Πόσο Μακριά Ακόμα;' (How Much Further?) είναι μια "ταινία δρόμου" τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση. Η ταινία έχει διάρκεια 40 λεπτά. http://www.ecre.org/component/content/article/67-films/288-how-much-further.html Source video: http://vimeo.com/46319686
One of the most important documentaries ever made.
Noam Chomsky has been called "arguably the most important intellectuals alive" by the New York Times and has been at the forefront of dissenting intellectual thought and activism for several decades now. This film takes a witty and intelligent look at Chomsky's well-documented theories on how the media serves the agendas of the corporate/government power structure - not as a conspiracy theory, but simply as an analysis of the way things necessarily operate.
This film is bound to polarize audiences. The ideas which are put forward and the facts which are revealed will shake some people's world. Many will disagree and argue against Chomsky and his ideas. Good. I think that's much of why this film was made. The disclaimer at the end of the credits states that the film was made with the intent to promote discussion about the media. If you aren't aroused one way or another by what is put forward in this film then either you must have been sleeping through it or else you are just plain apathetic.
The film is long. It has to be. Chomsky points out that part of the way in which the mass media manufactures consent is through concision. Sound-bytes. They don't take a lot of time to look at the facts or to thoroughly examine both sides of most issues. In order to think outside the paradigm of the mass media and to adequately discuss and defend views which go against mainstream thought, then you have to take some time. That's exactly what "Manufacturing Consent" does. However, the filmmakers, Mark Achbar and Peter Wintonick, keep it interesting. They keep it from turning into three hours of talking heads.
To do this the filmmakers use some of the very techniques which Chomsky identifies the mass media as using in order to influence their audiences. It's wonderful and humorous to see how they speak the very language which they (and Chomsky) are exposing and criticizing. Don't be fooled, this is a propagandist film in favor of Chomsky and in favor of thinking about the world around you and then getting off your butt and doing something about it! Keep in mind when I use the term 'propaganda', that propaganda isn't always necessarily bad (the USA used propaganda to muster support for World War II and consequently Hitler's genocide was stopped). 'Propaganda' it just basically means that it pretty blatantly favors one view over another. Don't get me wrong, "Manufacturing Consent" is not completely one sided. Both sides of the argument are given screen time, but Chomsky's views come out on top.
Watch this film. Even if you don't agree with it, the discussion of the issues presented is important. It will raise your consciousness of what is happening to you every day whenever you turn on the TV or the radio, or pick up a newspaper, or even when you go to a football game. It will change your perspective and maybe even your life. And how many films really do that? That's why I say it's one of the most important documentaries ever made.
Planned Obsolescence is the deliberate shortening of product life spans to guarantee consumer demand.As a magazine for advertisers succinctly puts it: The article that refuses to wear out is a tragedy of business – and a tragedy for the modern growth society which relies on an ever-accelerating cycle of production, consumption and throwing away. The Light Bulb Conspiracy combines investigative research and rare archive footage to trace the untold story of Planned Obsolescence, from its beginnings in the 1920s with a secret cartel, set up expressly to limit the life span of light bulbs, to present-day stories involving cutting edge electronics (such as the iPod) and the growing spirit of resistance amongst ordinary consumers. This film travels to France, Germany, Spain and the US to find witnesses of a business practice which has become the basis of the modern economy, and brings back disquieting pictures from Africa where discarded electronics are piling up in huge cemeteries for electronic waste.
This is an extraordinary documentary, capturing Bukowski in the 1970's and 1980's mostly, telling the story of his incredible life and alternatively capturing private moments that define him as well as defy his reputation. The film uses interviews of those that lived with him and knew him to portray a man that waded through an interpersonal sewer of a life, only to conquer the literary world on his own terms and make a decent living from it to boot. It's the story of a man, a writer, who just lived life as it presented itself to him. He had an unflinching ability to face the realities of his life with charm, wisdom, and a determination that even he would not be able to recognize. Whether he spoke of his upbringing, his drinking, his laziness, his unattractiveness, his women, and especially about love, death and sex, he remained steadfast in his cynicism laced with humor, much like the comic artist Robert Crumb. Most of the highlights in the film occur when Bukowski is either conversing or reading his own work. He reads his own work in a world weary tone of voice that possesses a cadence that seems to say he's tired of it all. Just then though, he hits us with another gem, another truth about ourselves and the world around us. If you like Bukowski, see this at all costs.
An uplifting feature documentary highlighting the transformative power of art and the beauty of the human spirit. Top-selling contemporary artist Vik Muniz takes us on an emotional journey from Jardim Gramacho, the world's largest landfill on the outskirts of Rio de Janeiro, to the heights of international art stardom. Vik collaborates with the brilliant catadores, pickers of recyclable materials, true Shakespearean characters who live and work in the garbage quoting Machiavelli and showing us how to recycle ourselves.
Examined Life pulls philosophy out of academic journals and classrooms, and puts it back on the streets. In Examined Life, filmmaker Astra Taylor accompanies some of today's most influential thinkers on a series of unique excursions through places and spaces that hold particular resonance for them and their ideas. Peter Singer's thoughts on the ethics of consumption are amplified against the backdrop of Fifth Avenue's posh boutiques. Michael Hardt ponders the nature of revolution while surrounded by symbols of wealth and leisure. Judith Butler and a friend stroll through San Francisco's Mission District questioning our culture's fixation on individualism. And while driving through Manhattan, Cornel West - perhaps America's best-known public intellectual - compares philosophy to jazz and blues, reminding us how intense and invigorating a life of the mind can be...
Η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της κάθε είδους εξουσίας. Η απόκρυψη και παραποίησή της ήταν και είναι ο τρόπος να κάνει τον λαό όχλο και έτσι να τον κινεί ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες και ανάγκες της. Ο Θόδωρος Μαραγκός μέσα σε μία ώρα και κάτι καταφέρνει να μας δείξει πέρα από την αυθεντικότητα του ελληνικού πολιτισμού και ένα κομμάτι της αλήθειας που θάφτηκε εσκεμμένα και που είχε ως αποτέλεσμα την μετάλλαξη του Έλληνα ανθρώπου σε Έλληνα πρόβατο. Αυτό το πρόβατο που δεν ξέρει πια τι είναι, γιατί υπάρχει και έχει πλήρη άγνοια για το που οδηγείται . Αυτό το πρόβατο αν γνώριζε την Ιστορία που κουβαλάει, ακόμα και κατά τύχη, θα είχε βγει από το μαντρί του γραικυλισμού. Το ντοκιμαντέρ «Black Mπεε» που έκανε πολλούς εχθρούς, ειδικά από την θρησκευτική εξουσία όταν παρουσιάστηκε, είναι ένας καθρέπτης που μόνο όσοι έχουν την αντοχή να μάθουν την Αλήθεια μπορούν να το αντιμετωπίσουν ως θεατές Έλληνες.
Ένας αρχαίος Ελληνας φιλόσοφος, o Επίκουρος, έγραψε τον 1ο αιώνα μ.Χ., μία επιστολή προς τον Θοδωράκη τον νεοέλληνα. Όταν ο Θοδωράκης το μαθαίνει, ταξιδεύει στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην περιοχή που βρέθηκε η επιστολή μαζί με 2000 ακόμα αρχαία ελληνικά κείμενα, για να την παραλάβει από τους Ιταλούς αρχαιολόγους.
Φθάνοντας εκεί, έκπληκτος διαπιστώνει ότι για την επιστολή, ενδιαφέρονται κι άλλοι που αναζητούν ιστορικές αλήθειες, ενώ κάποιοι άλλοι προσπαθούν να την εξαφανίσουν γιατί φοβούνται μην ανιχνεύει θρησκευτικά απόρρητα. Για την ίδια επιστολή όμως, ενδιαφέρεται κι ο Δημητράκης που έχει ψυχολογικά προβλήματα. Αυτός ουσιαστικά ψάχνει το παρελθόν του για να βρει τι ήταν, πριν μεταμορφωθεί σε πρόβατο...
Ένα ταξίδι στη Μεγάλη Ελλάδα της κάτω Ιταλίας και η περιπέτεια της ανακάλυψης των παπύρων του Ερκολάνο, που μας μεταφέρουν μέσα από τη στάχτη του Βεζούβιου, άγνωστα Επικούρεια κείμενα που μιλούν για τη μουσική και τον έρωτα. Η σχέση του νεοέλληνα με τους προγόνους του, η αντιμετώπιση του πατρώου πολιτισμού από το ελληνικό κράτος και οι ένοχοι για την πολιτιστική κατάντια του "γραικού".
Père-Lachaise - one of the world's most famous and beautiful cemeteries - is the final resting-place of a gifted group of artists from all eras and corners of the world. Some - such as Piaf, Proust, Jim Morrison and Chopin - are worshiped to this day. Others have fallen into oblivion, or are visited occasionally by a single admirer. In Forever we see the mysterious, calming and consoling beauty of this unique cemetery through the eyes of people of flesh and blood. Many come for their 'own' beloved: husbands, wives, family and friends. Others Honor 'their' artist by leaving behind a personal message or a flower. While admirers share with us the importance of art and beauty in their lives, the graveyard gradually reveals itself as a source of inspiration for the living. Death offers little consolation except for the passing of time, the melancholia of a moss-covered tomb, and the beauty and power of a piece of music, a poem or painting.
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.
Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.
Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φερνάντο Σολάνας, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.
Τη μουσική επένδυση προσφέρει ο Γιάννης Αγγελάκας και επιστημονική επιμέλεια έχει ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης.
Την παραγωγή του DEBTOCRACY ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes. Το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου.
Σε αυτή την προσπάθειά ζητάμε τη βοήθειά σου. Οι δημιουργοί του DEBTOCRACY εργάστηκαν αφιλοκερδώς αλλά τα έξοδα ανέρχονται ήδη σε χιλιάδες ευρώ. Προκειμένου να αποφύγουμε κάθε είδους εξαρτήσεις απευθυνόμαστε σε συνδικάτα και εργατικές ενώσεις. Κυρίως όμως απευθυνόμαστε σε πολίτες που θέλουν να γίνουν συμπαραγωγοί. Ενίσχυσε και εσύ την παραγωγή ενός ανεξάρτητου ντοκιμαντέρ, καταθέτοντας όσα χρήματα επιθυμείς μέσω Paypal ή σε τραπεζικό λογαριασμό. Όσοι το επιθυμούν θα αναφέρονται ως συμπαραγωγοί.
O Αρης Χατζηστεφάνου είναι δημιουργός της εκπομπής Infowar στο Ρ/Σ Σκάι και αρχισυντάκτης του Thepressproject.gr
H Κατερίνα Κιτίδη είναι αρχισυντάκτρια του tvxs.gr και του τηλεοπτικού Infowar.
Διαβάστε και μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Άρη Χατζηστεφάνου εδώ.
Plot Summary:It is happening all across America-rural landowners wake up one day to find a lucrative offer from an energy company wanting to lease their property. Reason? The company hopes to tap into a reservoir dubbed the "Saudi Arabia of natural gas." Halliburton developed a way to get the gas out of the ground-a hydraulic drilling process called "fracking"-and suddenly America finds itself on the precipice of becoming an energy superpower. Written by Sundance Film Festival
Χιούμορ, ειρωνεία, δράμα ανακατεμένα στις κατάλληλες δόσεις για μια επιτυχημένη συνταγή. Το "τριπ" έπος μιας ντομάτας δοσμένο με διαφημιστική ταχύτητα αποτελεί ένα αριστούργημα το οποίο βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1990, ενώ το 1995 επιλέχθηκε από Ευρωπαίους κριτικούς ως μια από τις εκατό σημαντικότερες ταινίες μικρού μήκους του εικοστού αιώνα.
Το νησί των λουλουδιών είναι μια ταινία από αυτές που πρέπει να βλέπουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι.
“Θησαυρός” είναι η μνήμη, η συλλογικότητα, το πάθος, η δύναμη και η αξιοπρέπεια των γυναικών και αντρών κάθε ηλικίας, που με τους αγώνες τους εμπλουτίζουν αυτή τη στρογγυλή γή. “Θησαυρός” είναι η αντίσταση σε αυτό το παράλογο σύστημα, που υποβαθμίζει οικτρά τον πλανήτη και τις ζωές όσων τον κατοικούμε. Κομμάτι του “θησαυρού” συνεπώς, οι αγώνες των κατοίκων της Β. Χαλκιδικής. Η “Μεγάλη απεργία” των μεταλλωρύχων το 77 ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Η δυναμική και νικηφόρα αντίσταση των κατοίκων της Ολυμπιάδας ενάντια στον παραλογισμό της μεταλλουργίας χρυσού και στην καταστροφή του τόπου τους. Η εναντίωση στα τωρινά σχέδια της εταιρία “Ελληνικός Χρυσός” στις Σκουριές.“Θησαυρός” είναι η μνήμη, η συλλογικότητα, το πάθος, η δύναμη και η αξιοπρέπεια των γυναικών και αντρών κάθε ηλικίας, που με τους αγώνες τους εμπλουτίζουν αυτή τη στρογγυλή γή. “Θησαυρός” είναι η αντίσταση σε αυτό το παράλογο σύστημα, που υποβαθμίζει οικτρά τον πλανήτη και τις ζωές όσων τον κατοικούμε. Κομμάτι του “θησαυρού” συνεπώς, οι αγώνες των κατοίκων της Β. Χαλκιδικής. Η “Μεγάλη απεργία” των μεταλλωρύχων το 77 ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Η δυναμική και νικηφόρα αντίσταση των κατοίκων της Ολυμπιάδας ενάντια στον παραλογισμό της μ...all »
“Θησαυρός” είναι η μνήμη, η συλλογικότητα, το πάθος, η δύναμη και η αξιοπρέπεια των γυναικών και αντρών κάθε ηλικίας, που με τους αγώνες τους εμπλουτίζουν αυτή τη στρογγυλή γη. “Θησαυρός” είναι η αντίσταση σε αυτό το παράλογο σύστημα, που υποβαθμίζει οικτρά τον πλανήτη και τις ζωές όσων τον κατοικούμε. Κομμάτι του “θησαυρού” συνεπώς, οι αγώνες των κατοίκων της Β. Χαλκιδικής. Η “Μεγάλη απεργία” των μεταλλωρύχων το 77 ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Η δυναμική και νικηφόρα αντίσταση των κατοίκων της Ολυμπιάδας ενάντια στον παραλογισμό της μεταλλουργίας χρυσού και στην καταστροφή του τόπου τους. Η εναντίωση στα τωρινά σχέδια της εταιρία “Ελληνικός Χρυσός” στις Σκουριές.
In suburban Buenos Aires, thirty unemployed auto-parts workers walk into their idle factory, roll out sleeping mats and refuse to leave. All they want is to re-start the silent machines. But this simple act - The Take - has the power to turn the globalization debate on its head. In the wake of Argentina's dramatic economic collapse in 2001, Latin America's most prosperous middle class finds itself in a ghost town of abandoned factories and mass unemployment. The Forja auto plant lies dormant until its former employees take action. They're part of a daring new movement of workers who are occupying bankrupt businesses and creating jobs in the ruins of the failed system. But Freddy, the president of the new worker's co-operative, and Lalo, the political powerhouse from the Movement of Recovered Companies, know that their success is far from secure. Like every workplace occupation, they have to run the gauntlet of courts, cops and politicians who can either give their project legal protection or violently evict them from the factory. The story of the workers' struggle is set against the dramatic backdrop of a crucial presidential election in Argentina, in which the architect of the economic collapse, Carlos Menem, is the front-runner. His cronies, the former owners, are circling: if he wins, they'll take back the companies that the movement has worked so hard to revive. Armed only with slingshots and an abiding faith in shop-floor democracy, the workers face off against the bosses, bankers and a whole system that sees their beloved factories as nothing more than scrap metal for sale. With The Take, director Avi Lewis, one of Canada's most outspoken journalists, and writer Naomi Klein, author of the international bestseller No Logo, champion a radical economic manifesto for the 21st century. But what shines through in the film is the simple drama of workers' lives and their struggle: the demand for dignity and the searing injustice of dignity denied.
Whether Michael Ruppert is a madman or a prophet, I do not know. What I do know is that all of his suppositions are based on the hardest and most chilling of facts. You will recall your teachings on Cassandra and the famous Cassandra Complex, whereby a person who bears valid warnings and terrible foresight is doomed to watch it happen. They are helpless to stop it because no one will listen to them. Meet Cassandra.
Collapse is an amazing documentary that works on several levels. We'll start with the first: Ruppert's analysis of the world around us is stunningly bleak. Our entire civilization is based on oil. This is fact. All transportation requires oil in some form. All manufacturing (and civilization as we know it) is based on energy, which is finite, and requires some oil in some form. Building the resources to harvest ANY energy source requires manufacturing and transportation, which requires oil. Cultivating food requires energy to produce and transportation to get to your grocery store or home. Even if we discover some new energy source - algae, for example, which is not addressed in the film - all the components needed to harvest or utilize that energy are oil-based. Even if we invent cars without tires (which require 8+ barrels of oil to make, PER TIRE), the plastics and metals and components in those vehicles all require oil as either a direct ingredient or as an indirect part of the manufacturing.
Now imagine a world without oil. See where this is going?
This film, and Ruppert, go much further than that. Oil dependency is just the appetizer. Then we get to Peak Oil (or the Hubbert Peak). Then an economy based on floated, imaginary, (fiat) money. And so on. Ruppert builds his case with hysterically grim anecdotes and considerable authenticity. It's difficult to disagree with him precisely because he doesn't allow 'theory' or partisan/ideological opinion to seep into the discussion. The facts are accurate. The conclusions... are up to you.
Let's talk about the film-making itself: Chris Smith's film is shot 'bunker-style' for effect. It works. There are hardly any miscues in the technical aspects, and the editing style is absolutely riveting and never boring. As pure entertainment, if we can call it that, this film will absolutely command your attention for 80 minutes. The film does not subscribe - one way or another - to Ruppert. It just shows him as he is and allows you to draw your own conclusions. Right or wrong, Ruppert's quest to seek this knowledge and tell it to the world has subtly destroyed him. Collapse works on an intensely personal level, too. This film burns itself into the mind. It's point blank brilliant.
Others have noted a major flaw in Ruppert's arguments, including the filmmaker himself: Ruppert does not allow for miracles or human ingenuity in his apocalyptic scenarios. Ruppert has already decided we've passed the point of no return and is now looking to "build the lifeboat on the Titanic". When confronted about this directly, Ruppert's non-answer more or less says that he won't trust his fellow humans to think a way out of this. Ruppert has so expertly identified the problems, but he has no answers. All his "hope" is directed at ways to survive what's to come. Again, right or wrong, this man absolutely believes what he's saying and is absolutely terrified. You should be, too.
What's the way out? Well, I personally choose to believe the first part of Ruppert's argument and disregard the second. We are in trouble. But I choose to have faith in my fellow man, that we can "fix the Titanic" before it's too late. In the meantime, you must see this film. See it, soak it in, let it shake you, and tell your friends. Draw your own conclusions. Ruppert's role is to sound the warning. Perhaps if enough people see this film, someone out there will figure out what to do.
Ψυχιατρείο Χανίων. Μια ομάδα ασθενών μας φιλοξενεί στην «Εκκλησία του Δήμου», το χώρο που καθημερινά συναλλάσσονται και συνομιλούν, εκεί που άλλος ζητάει κατοστάρικο κι άλλος ζητάει λόγο. Το χώρο που καθημερινά διαχειρίζονται την ομορφιά τους και τη σχέση τους καλά. Μια άλλη ομάδα, πρώην χρόνιων, ασθενών, εκτός Ψυχιατρείου πλέον, βιώνει μια επίπονη διαδικασία κοινωνικής επανένταξης και αποτολμά, στο πλαίσιο διεθνών ανταλλαγών, ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στη Δανία. Η ταινία, μέσα από τον παράλληλο λογο των δυο ομάδων, προσπαθεί ν' ακούσει το λόγο της τρέλας, κάτω από το χαώδες παραλήρημά της, κρούστα μιας βαθιάς θάλασσας. Προσπαθεί να δει τη δραματική σύγκρουση του ανθρώπου με την τρέλα, στη βαθύτατη απόγνωση και απόλυτη αμφιβολία για κάθε όψη του είναι που εμπεριέχει.
«Αν τη ζωή μας κυκλώνει ο θάνατος, τη διανοητική μας υγεία γυροφέρνει η παραφροσύνη».
Στην τρέλα ο άνθρωπος νοιώθει πώς δεν έχει να επιστρέψει πουθενά. Δεν είναι πια. Ήταν.
The machine is in a warehouse, about 100 feet long, and incorporates materials such as tires, trash bags, ladders, soap, oil drums, and gasoline. Fire and pyrotechnics are used as chemical triggers. The film is nearly 29 minutes, 45 seconds long, but some of that is waiting for something to burn, or slowly slide down a ramp.
The film evolved out of work the artists did on their earlier photography series, "Quiet afternoon," (German: Stiller Nachmittag) of 1984-1985. As the delicately unstable assemblages they constructed for the photos were apt to almost immediately collapse, they decided that they wanted to make use of this energy.[1] The film may also have been inspired by the video work of fellow Swiss artist, Roman Signer. The artists undoubtably saw his video work which was exhibited at the Kunsthaus Zürich in 1981.[2] Signer's videos often document objects performing simple actions that are the result of physical phenomena
Ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους: εγωιστής και με πολλά ελαττώματα. Μέχρι τα 25 μου έζησα εντελώς ασυνείδητα. Σιγά σιγά όμως άρχισα να ανακαλύπτω ότι η ζωή έχει πολλά παραπάνω να μου προσφέρει. Πήρα την απόφαση ότι έπρεπε να αλλάξω. Δυστυχώς για εμένα ήταν απαραίτητο να αλλάξω και τόπο διαμονής. Έτσι πήρα των ομματιών μου και την έκανα από την Ελλάδα. Εδώ στον νέο τόπο με νέο όνομα και καινούργια ζωή άρχισα να ψάχνω ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ζήσει κανείς ώστε να γίνει πραγματικός άνθρωπος...
